Niech Pan spojrzy na pawiana, w parku maszyn proszę Pana- Felieton

Każdy crossa ma, a ja mam nawet dwa. Były kiedyś takie czasy, które ja jeszcze pamiętam, a moja babcia opowiadała mi o jeszcze innych, czasy które także pod względem motocyklowych realiów znacznie różniły się od dzisiejszego świata. Świat nieustannie galopuje, nie zwalniając na czerwonym świetle, nie ma go kto, tak naprawdę zatrzymać, za tak brawurową jazdę. Co z tego wynika, jak to się ma do off-roadu i co ten artykuł tak w ogóle robi na tym portalu? Odpowiedz jest prosta, żeby zrozumieć to co się dzieje teraz, trzeba przypomnieć to co było kiedyś, analiza porównawcza zawsze najlepiej ukazuje różnice, także w sporcie.

Motocykl kiedyś był czymś więcej niż tylko zabawką, był wyznacznikiem statusu społecznego, posiadała go czasami wyłącznie jedna osoba we wsi. Właścicielem jednośladu był niejednokrotnie proboszcz lokalnej parafii, któremu jazda w sutannie zupełnie nie przeszkadzał w prowadzeniu maszyny. Było to także normalne zjawisko dla lokalnej społeczności, zupełnie niewzbudzające sensacji, co najwyżej podziw połączony z zapartym tchem i wąchaniem błękitnej mieszanki. Ale te czasy są bardzo odległe, czasy zaraz po II Wojnie Światowej są chyba zbyt dalekie dla kogoś kto nie pamięta jaki komentarz wpisał na facebooku dwa tygodnie temu, dlatego przenieśmy się w czasie, trochę bliżej współczesności.

Później przyszedł okres kiedy to motocykle miały trafić pod strzechy, czy ktoś z nas nie jeździł WSK-ą ? To wydaje się szokujące, brzmi wręcz jak dobry żart, ale Polska była największym producentem motocykli na świecie!Okres ten przypadał na produkcję naszego Junaka. Junaka, którym pani polonistka z podstawówki nazywała wszystko co ma dwa koła.

No cóż i te czasy zostały daleko za nami, rynek się załamał, albo to my się załamaliśmy. Tak czy siak motocykle w Polsce zaczęły wymierać. Przyszedł czas kiedy to motocykle posiadali Ci, którym zostały one z czasów świetności naszego rynku motocyklowego albo Ci, którzy chcieli je posiadać. Możemy nazwać ich umownie pasjonatami. W sporcie ta zasada, wygląda trochę inaczej, gdyż nie wystarczy być pasjonatem, posiadaczem sprzętu czy nawet posiadaczem umiejętności. Sport rządzi się swoimi prawami, a tymi prawami coraz częściej kierują pieniądze. Dostępność do torów motocyklowych w Polsce jest jak dostępność do chininy w środkowej Afryce według Sienkiewicza. Ale czy Nel umarła? Nie! lekarstwo się znalazło, ten kto chce znajdzie też tory asfaltowe i będzie się na nich ścigał. Łatwiej jest jednak iść do apteki całodobowej po witaminę C, C jak cross, a nawet motocross.

Dostępność do torów motocrossowych jest o niebo wyższa niż do torów szosowych, choć nadal mizerna. Jazda po sadzie wujka Antka czy lasku dziadka Stasia, choć z profesjonalizmem nie łączy jej nawet jedna samogłoska, to dla wielu polskich riderów trening. Tym samym przenieśliśmy się do czasów teraźniejszych, może po łepkach, ale jakieś tam wspomnienie historii mamy. Kto teraz posiada motocykl? Grupy na jakie możemy podzielić motocyklistów jest bardzo wiele. Na pewno są Ci, w których rodzinie zawsze dwa kółka były i prawdopodobnie też będą. Ci którzy chcą się polansować „bo to fajne jest”. Są też tacy, którzy kupili wszystko co można kupić, to i motocykl kupili, „pokaże, że też jestem hardcorem”. Cały ten motocyklowy zawirowany kalejdoskop ustawił się na zupełnie nowym poziomie, jak to ktoś powiedział „Świat stanął na głowie i tańczy breakdance’a”. Nas jednak interesuje off-road i o tym chcemy tu czytać.

To co widzę na dzisiejszych zawodach wielokrotnie wzbudza we mnie śmiech, złość, przerażenie, a niekiedy łzy same cisną się do oczu. Na każdych zawodach jest bowiem takie miejsce, które zwie się park maszyn. Miejsce to jak wskazuje regulamin, teoretycznie służy do przygotowania sprzętu do zmagań. Co jednak widzę, widzę grillującą grupę znajomych, z uśmiechami na twarzach, w serdecznych gestach dyskutujących o zawodach. Takie zachowanie raczej nikomu krzywdy nie wyrządzi, a prawdopodobnie pozytywnie wpłynie na morale zawodników i całą atmosferę. Piknikowa, sielankowa, braterska, koleżeńska atmosfera w duchu sportowej rywalizacji, czy jak ją inaczej nazwać, którą widziałem w myślach przed sekundą została jednak błyskawicznie zniszczona. Zniszczona przez kogoś kogo chyba trzeba nazwać nie inaczej jak „parkowym pawianem”. Bo jak można nazwać kogoś kto, szaleje, świruje, wariuje, popisuje się na motocyklu czy quadzie między przyczepami, motocyklami, busami, camperami, karcherami, grillami, a przede wszystkim między ludźmi?! Czy takie zachowanie to przejaw postradania resztek rozsądku? Po co te wszystkie cyrki jeśli zaraz mam ścigać się na serio?

Nie widziałem nigdy żadnego zawodnika, który do ścigania podchodziłby na poważnie, żeby wyczyniał tego typu ekscesy. Najlepsi zawodnicy zawsze zachowują się w podobny sposób. Starają się skoncentrują na zawodach, słuchają ulubionej muzyki, rozmawiają z przyjaciółmi, telefonują do bliskiej osoby, ustalają coś z mechanikami. Ale na miłość boską nie jeżdżą na jednym kole, o włos przemykając obok ludzi, albo nie taranują biura zawodów, w taki sposób że panie tam pracujące będą musiały trafić na długotrwałą rekonwalescencję. Przychodzi moment startu i wtedy „pełen ogień” a Ci którzy byli najgłośniejsi w swoim „małpim gaju” już po drugim kółku mają zbetonowane ręce. Jest to prosta analogia, ale jakże często trafna. Niestety ale brakuje nam kultury, już nawet nie przy stole z białym ubrusem, ale nawet babrając się w błocie dostajemy małpiego rozumu. Czy wszystkiego trzeba uczyć od podstaw i to tych, którzy już nastolatkami nie są? Powiem jak starsza pani w moherowym bereciku, „Ja się pytam gdzie byli rodzice?” Ja zapytam nieco inaczej, gdzie są inni zawodnicy, koledzy, którzy zasugerują że to raczej jest „burackie” zachowanie. Którzy powiedzą, że za takie popisy można co najwyżej uzyskać miano mistrza prostej. Punkty w klasyfikacji generalnej za to żadne, a szkody wyrządzić można szybciej niż nam się wydaje. Owszem piknik to nie zawody motocrossowe, ale zawody motocrossowe mogą być także piknikiem. Oczywiście bez przesady, jeśli ktoś powie że w parku maszyn jest taki hałas że nie może w spokoju sączyć piwka, to czego się spodziewał przyjeżdżając na zawody, gdzie jakby nie było najważniejsze jest ściganie się.

Sądzę, że przyszedł idealny moment aby połączyć to wszystko w jedną całość. Po co była ta cała historia o WSK i o księdzu w rozwianej sutannie na motocyklu, a no po to aby pokazać, że motocykl musi i musiał zawsze mieć kierowce, nie koniecznie mądrego. Kto dosiadał i dosiada dwa kółka i co za tym idzie? Profesjonaliści idą cały czas tą samą ścieżką, pasjonaci także, a Ci którzy robią coś na pokaz, zawsze są śmieszni w oczach tych drugich. Śmieszni do momentu, kiedy spowodują wypadek, wtedy stają się tragicznie śmieszni. Nie mówię, że najlepsi jeźdźcy nie powodują wypadków, ale chyba łatwiej powiedzieć „Człowieku nie szalej tak, tu jest park maszyn, a nie tor, pościgamy się za chwilę ,wtedy pokażesz na co Cie stać” niż załatać wszystkie dziury na polskich drogach, czy przekonać los do swojej nieśmiertelności.

Myślę, że nadszedł już najwyższy czas, jesteśmy na tyle świadomi tego co się dzieje na naszym motocyklowym podwórku, aby zacząć działać, kultury bowiem nigdy dość. Tak jak „trza być w butach na weselu” tak samo, trza mieć rozum w sprawach wielu.

Tekst: Patryk Cichowski, MotoX.com.pl