Historyczny triumf KTM w Phoenix

Bez wątpienia wczorajszy wieczór w Phoenix należał do KTM. Po raz pierwszy zawodnikowi na pomarańczowym motocyklu udało się stanąć na najwyższym stopniu podium w klasie Supercross. Jednak to było ukoronowanie doskonałego wieczora podczas, którego nie zabrakło emocji, upadków oraz pogoni za zwycięstwem.

W 450 podczas biegu kwalifikacyjnego doskonale prezentował się James Stewart, który wygrał swój Heat 1. W drugim biegu najlepszy był Jake Weimer. Ze startu w biegu finałowym najlepiej wyszedł Ryan Dungey, który od razu objął prowadzenie. Kiepsko znowu wystartował James Stewart, który złapał się w środku stawki,  potem jeszcze lekko styknął z Hansenem. Jednak największą rolę w tym biegu odegrały upadki. Na pierwszym okrążeniu w piaskowej sekcji wywrócił się Davi Millsaps, co rozpoczęło drobną reakcję łańcuchową. W Millsapsa wjechał następnie Villopoto, a za nim Tedesco. Tylko, że RV2 przewrócił się i spadł na ostatnią pozycję.  Natomiast z przodu stawki wszystko toczyło się pod dyktando Ryana Dungey, który spokojnie prowadził przed Weimerem, Windhamem, Metcalfem i Canardem.  Reed był gdzieś w okolicach 8 miejsca, a Stewart w drugiej 10. Jednak Bubba nie przejął się zbytnio kiepskim startem i wrzucił wyższe tempo „łykając” każdego kto znalazł się na jego drodze. Z tyłu powoli przebijał się przez stawkę Villopoto. Stewart zakładał kolejne block-passy i zdobywał kolejne pozycje pnąc się skutecznie w górę. Bardzo dobrze jechał Canard, który cały czas naciskał na Metcalfa. Na ósmym okrążeniu Stewart usiadł na kole Reeda i zaczął atak. Najpierw wyprzedził swojego odwiecznego rywala, chwilę potem był już przed Metcalfem i atakował Shorta. Jednak nie udała mu się ta sztuka. Bubba upadł dokładnie w tym samym miejscu co Villopoto tracąc bardzo dużo czasu na podniesienie motocykla.  W tym momencie do stawki wrócił RV2 i swoim szaleńczym tempem po kolei wyprzedzał zawodników.  Z przodu bez żadnych zmian Dungey, Weimer, Windham.  Z każdym okrążeniem Villopoto przesuwał się do przodu, by na ostatnich okrążeniach wyprzedzić Shorta oraz Canarda, a na ostatnim kółku Windhama i wskoczyć na trzecie miejsce. Wygrał bezproblemowo Dungey przed Weimerem. Ten wieczór to popis jazdy wielu zawodników. Szczególnie Kevina Windhama, który ściga się już 19 sezonów jako PRO. Doskonale pojechał Dungey pewnie i nie popełniając błędów. W jednym z wywiadów przed zawodami przyznał, że już ma dosyć bycia „tym” kolesiem od drugiego oraz trzeciego miejsca i w końcu udało mu się przełamać. Bardzo szybko jechał James Stewart, ale ponownie upadek i ponownie niska pozycja. Bardzo dobrze sprawił się Canard, który przez większą cześć wyścigu był w pierwszej piątce, ale na koniec nie wytrzymał tempa. Szczególne brawa należą się Weimerowi, dla którego była to najlepsza pozycja w jego karierze.

Wyniki biegu finałowego
1. R. Dungey
2. J. Weimer
3. R. Villopoto
4. K. Windham
5. C. Reed
6. A. Short
7. T. Canard
8. J. Stewart
9. B. Metcalfe
10. J. Hansen
11. I. Tedesco
12. K. Chisholm
13. D. Millsaps
14. J. Brayton
15. C. Blose
16. M. Alessi
17. K. Partridge
18. T. Hahn
19. N. Wey
20. J. Albertson
Klasyfikacja generalna
1.     Ryan Dungey, Belle Plaine, Minn., KTM – 45
2.     Ryan Villopoto, Poulsbo, Wash., Kawasaki – 45
3.     Chad Reed, Dade City, Fla., Honda – 38
4.     Jake Weimer, Rupert, Idaho, Kawasaki – 38
5.     Kevin Windham, Centreville, Miss., Honda – 31
6.     Andrew Short, Smithville, Texas, Honda – 29
7.     James Stewart, Haines City, Fla., Yamaha – 28
8.     Justin Brayton, Murrieta, Calif., Honda – 25
9.     Josh Hansen, Elbert, Colo., Kawasaki – 22
10.  Brett Metcalfe, Lake Elsinore, Calif., Suzuki – 22

Wśród zawodników w klasie Lites najszybsi w biegach kwalifikacyjnych byli Eli Tomac, Cole Seely oraz Jason Anderson, a w drugim biegu Wilson, Rattray i Osborne. W finale holeshot wygrał Tyla Rattray, ale już za chwilę był trzeci. Marvin Musquin założył block-pass Rattrayowi, co skrzętnie wykorzystał Dean Wilson, który wysunął się na prowadzenie przed Francuza. Czwarty był Zach Osborne, a piąty Travis Baker. Zwycięzca z ubiegłego tygodnia Cole Seely jechał w środku stawki, a wymieniany przez wielu jako faworyt Eli Tomac na 11 pozycji, jednak z każdym okrążeniem podkręcał tempo i przesuwał się do przodu. Bardzo dobrze spisywał się Osborne, który przez większość wyścigu jechał zaraz za Rattrayem. W połowie wyścigu do Osborne’a zbliżyli się Seely i Tomac. Seely zaatakował blokując Osborne’a w taki sposób, że jeszcze Tomac zdążył go wyprzedzić.  Z przodu trochę wiało nudą zawodnicy się ustawili i jechali w bez większej rywalizacji. Pierwszy Wilson, Musquin i Rattray. Za to za nimi niesamowita walka Seely’ego i Tomaca, która trwała kilka okrążeń. W końcu Tomac wykorzystał błąd rywala, który zostawił lewą stronę zupełnie wolną i dał się zblokować w zakręcie. Seely spadł na 5 miejsce.  Potem do końca w czołówce się już nic nie zmieniło.

Wyniki biegu finałowego

1. D. Wilson

2. M. Musquin

3. T. Rattray

4. E. Tomac

5. C. Seely

6. Z. Osborne

7. J. Anderson

8. N. Izzi

9. M. Anstie

10. T. Baker

11. M. Leib

12. B. Laninovich

13. B. Rutherford

14. V. Friese

15. T. Maier

16. S. Champion

17. G. Swanepoel

18. J. Ramos

19. A. Chatfield

20. M. Davalos

Klasyfikacja West Coast Lites
1.     Tyla Rattray, Wildomar, Calif., Kawasaki – 42
2.     Cole Seely, Murrieta, Calif., Honda – 41
3.     Dean Wilson, Menifee, Calif., Kawasaki – 40
4.     Marvin Musquin, Murrieta, Calif., KTM – 40
5.     Eli Tomac, Cortez, Colo., Honda – 38
6.     Jason Anderson, Edgewood, N.M., Suzuki – 28
7.     Zach Osborne, Chesterfield, S.C., Yamaha – 27
8.     Travis Baker, Temecula, Calif., Honda – 22
9.     Nico Izzi, Menifee, Calif., Yamaha – 22
10.  Max Anstie, Hemet, Calif., Honda – 17

MotoX.com.pl, Jasimierz

foto: racerxonline.com