Kawał historii: Rajd Świętokrzyski 1998

Po okresie czteroletniej ” hibernacji ” motocyklowy Rajd Świętokrzyski ( jest jeszcze pieszy harcerski ) powrócił do kalendarza imprez w 1997 roku. Powodzenie tamtej imprezy sprawiło, że organizatorzy rekrutujący się z kręgów zbliżonych do Kieleckiego Towarzystwa Motorowego Novi postanowili zorganizować międzynarodową imprezę Enduro.

Dyrektorem rajdu rozegranego w terminie 16-17 maja 1998 roku z bazą w podkieleckim Borkowie był Marek Sikora. Międzynarodowemu Jury przewodniczył Jan Holubec. Wicedyrektorem od spraw sportowych był niegdysiejszy zawodnik Andrzej Frankowski. Sprawy Komisji Technicznej leżały w gestii inż. Andrzeja Nalepki. Kierownikiem trasy był również były zawodnik Ryszard Bracik. Natomiast kierownikiem prób sportowych był legendarny Zbigniew Banasik.

Rajd był pierwszą rundą Mistrzostw Europy Strefy ” B ” prowadzonych od tego sezonu pod egidą Europejskiej Unii Motocyklowej. Dla Strefy ” B ” oprócz rajdu w Borkowie przewidziano zawody w czeskim Dvur Kralove ( 1998.07.04-05. ) i słowackiej Povazskiej Bystricy ( 1998.08.15-16. ). Trzydniowy Finał Mistrzostw Europy Enduro dla najlepszych ze Stref ” A „, ” B „, ” C ” i ” D ” przeprowadzono po raz pierwszy w historii tych rozgrywek. Bazą Finału ( 1998.09.04-06. ) była Ostróda, a zatem uczestnicy ME po raz drugi w sezonie 1998 zawitali do Polski.

Wracając do rajdu w Borkowie, gdyż to o nim głównie będzie mowa w niniejszym materiale. Do 52 Rajdu Świętokrzyskiego zgłoszono udział stu dwudziestu zawodników. Goście z zagranicy stanowili pięćdziesiąt procent startujących. Uczestnicy rekrutowali się z Republiki Czeskiej, Słowacji, Niemiec. Startował też jedyny przedstawiciel Holandii Dinand Tijnuis. Wśród krajowej braci pojawiła się cała czołówka. Poprzednie zawody rozegrane na poligonie Czerwony Bór pod Łomżą miały charakter Cross Country, a zatem zawodnicy byli spragnieni prawdziwego rajdu Enduro. Sprzętowo poza aktywnością KTM, który od tego sezonu rozpoczął ofensywę polskiego rynku, sensacją był start Jacka Czachora na – bodajże pierwszej w Kraju nad Wisłą – Yamaha WR 400 F, jeszcze nie do końca dotartej.

Przygotowano atrakcyjną trasę, jednocześnie trudną i piękną. Oferowała ona leśne dukty pełne korzeni i kolein, drogi gruntowe, kamieniste szlaki i polne przebieżki. Był i strumyk, nie brakowało błota i piasku. Próbę Enduro Test zorganizowano w lesie nieopodal Niestachowa. Wiodła ona od góry Kamiennej do wzniesienia o nazwie Otrocz. Były wszystkie rodzaje podłoża: od błotnistego do kamiennej podsypki, poprzez korzenie, koleiny, torfowiska i korzenną tarkę. Po Punkcie Kontroli Czasu umieszczonym obok leśniczówki Niestachów zawodnicy dwukrotnie, z różnych stron pokonywali ostre podjazdy i zjazdy gór: Żarnowica i Sikorzej. Następnie leśnymi, podmokłymi duktami Pasma Brzechowskiego należało dojechać na próbę Cross Test. Zlokalizowano ją w nieczynnej części Kopalni Wapienia ” Józefka „. Inna sprawa, że próby szybkości terenowej organizowane na terenie kamieniołomów mają na Kielecczyznie długie tradycje. ” Józefka ” bardzo się wszystkim podobała. Zarówno zawodnikom jak i licznym kibicom. Rajdowcy w labiryncie taśm umieszczonych w wapienniku korzystając z twardego podłoża osiągali spore prędkości. Trasę pospołu z daleszyckimi leśnikami opracowali pospołu: Ryszard Bracik i Andrzej Frankowski. Trasa rajdu nie kolidowała z rezerwatami i parkami krajobrazowymi. Newralgiczne punkty sprawnie zabezpieczała policja. Maksymalnie wykorzystano szlaki służące do gospodarki leśnej. Łatwo wyobrazić sobie taki szlak po akcji zrywki drzewa. Sam cymes dla amatorów prawdziwego Enduro! Jedna pętla liczyła blisko osiemdziesiąt siedem kilometrów. W sobotę należało przebyć ją trzykrotnie, w niedzielę jechano dwa okrążenia trasy. Jedynie klasa 50 startująca w serialu Mistrzostw Polski w obydwa dni jechała jedną pętlę po podborkowskich wertepach.

Bazą zawodów był Ośrodek Jazdy Konnej ” Amazonka „, który użyczył szerokiej gościny przybyłym na rajd do Borkowa. Park Maszyn ( Parc Ferme jak ktoś woli ) zlokalizowano na… terenie kortów tenisowych. Siatkowe, wysokie na circa cztery metry ogrodzenie, tudzież widoczna, ale nie narzucająca się agencja ochrony skutecznie studziły zapędy ewentualnych amatorów cudzej własności. Ostrożności nigdy za wiele. W piątkowy ranek do komisariatu policji w Daleszycach zgłosili się dwaj Niemcy, ale nie startujący w imprezie, twierdząc, iż nocą skradziono im motocykle. Akurat na ten temat świętokrzyscy stróże prawa są wyczuleni, więc zaczęto sprawę badać sumiennie i dogłębnie. No i wyszło na jaw, że owa kradzież była sfingowana. Chodziło o próbę wyłudzenia odszkodowania. Ostatecznie sprawę załatwiono polubownie, postanawiając nie nadawać jej rozgłosu. I chyba słusznie.

W nocy poprzedzającej zawody mocno popadało, ale nie wpłynęło to zbyt dramatycznie na stan trasy i poziom rywalizacji. Tym bardziej, że zastosowano wariant ” B ” obowiązujących czasów przejazdu. Okazało się, że trasa choć rzeczywiście trudna była – paradoksalnie – całkiem bezpieczna. Obyło się bez większych kolizji, czy kontuzji, nie było problemów z przejezdnością odcinków.

52 Rajd Świętokrzyski udał się nad podziw. Chwalono organizację, przygotowanie logistyczne, trasę, próby, bazę zawodów, obsługę. I już zaklepywano sobie miejsca na 53 Rajd Świętokrzyski w roku 1999. Mały Borków stał się ważnym ośrodkiem Enduro anno 1998.

Jarosław Ozdoba