Przeprawa przez Erzbergrodeo z Jonny Walkerem: Video

Zwycięzca Red Bull Hare Scramble opowiada o trasie hardkorowego rajdu w austriackim kamieniołomie. Co roku legendarny wyścig Red Bull Hare Scramble podczas Erzbergrodeo jest prawdziwym sprawdzianem dla największych hardkorowców. Niewielu jest w stanie pokonać przerażające podjazdy, pionowe zjazdy, gigantyczne głazy, czy zabójcze odcinki w lesie. O tym, jak ciężko jest ukończyć rajd, w którym spośród 499 zawodników na mecie melduje się zaledwie kilkunastu, wie pięciokrotny triumfator tego wyścigu Tadek Błażusiak oraz inny zawodnik Red Bull KTM – Jonny Walker.

 

Brytyjski zwycięzca z 2012 roku zna wyścig Red Bull Hare Scramble z bardzo intymnej strony. 23-letni zawodnik przeprowadzi Was przez najważniejsze odcinki hardkorowej trasy w mistrzowskim stylu!

Nie lekceważ Prologu

Prolog jest bardzo ważny i nie można o tym zapominać. Załapanie się na start z pierwszego rzędu jest ogromnym ułatwieniem podczas Red Bull Hare Scramble. Jazda pod górę jest naprawdę szalona. Motocykl jedzie na wykręconym, ostatnim biegu, ale i tak próbujesz jechać jeszcze szybciej. To jak szosowe wyścigi dla jeźdźców enduro.

Nerwowy start

To dziwne, ale zawsze staram się bać startu. Wtedy jestem najbardziej skupiony. Stanie u podnóża potężnej kopalni z 499 innymi zawodnikami oczekujacymi na sygnał do ruszenia wywołuje spore nerwy.

Stres wywołuje burczenie w brzuchu, ale kiedy już odpalisz swój motocykl – nie ma już odwrotu. Wyścig się zaczyna.

Bądź przygotowany na każdą pogodę

Raz świeci słońce, a zaraz zaczyna padać śnieg. Na Erzbergu musisz spodziewać się wszystkiego. Jedyne co możesz zrobić to modlić się, żeby w dzień wyścigu nie padało zbyt mocno.

Pełny gaz na podjazdach

Naprawdę lubię początkowe etapy. Nie ma w nich nic szczególnie trudnego, ale podjazdy są szalenie strome, więc trzeba je atakować z maksymalną prędkością. W tym miejscu rajd zaczyna się na poważnie i adrenalina zaczyna buzować. Od tego momentu jestem skupiony w stu procentach i staram się szukać najlepszych lini trzymając gaz ciągle otwarty do końca.

Leśne pułapki

Erzberg słynie ze swoich podjazdów i takich sekcji jak Stołówka Carla, ale nie brakuje w nim również lasów, gdzie czeka masa pułapek. Nigdy nie wiesz, czego się tam spodziewać. Zazwyczaj jest tylko jedna ścieżka i nikogo, kto mógłby przyjść z pomocą – prawdziwe piekło.

 

Obiad na Stołówce Carla

 

Stółówka Carla jest prawdopodobnie jedną z najpopularniejszych i najbardziej przerażających sekcji na trasie. Mam trochę mieszanych doświadczeń z tym odcinkiem. Kiedy się tutaj już dostaniesz, wiesz że meta jest prawie w zasięgu wzroku, ale jednocześnie opadasz już z sił. Ręce i nogi zaczynają być ciężkie jak z ołowiu, a Ty masz jeszcze kawał drogi po kamieniach i głazach do przejechania. „Zjedzenie” obiadu u Carla daje sporą ulgę.

 

Sekcja Dynamit zawsze wywołuje uśmiech na mojej twarzy – z tego miejsca można już praktycznie zobaczyć metę. Przed nami jest już tylko ogromna góra luźnych kamieni. Przyczepność jest praktycznie niemożliwa do znalezienia i wjechanie na górę to prawdziwa harówka. Nieważne jaką linię przejazdu obierzesz i tak czeka cię ciągnięcie, pchanie i przeciąganie motocykla na górę. A jeśli to wszystko zawiedzie pozostaje tylko wystrzelenie go na szczyt.

Namiot z piwem

Namiot z piwem na Erzbergrodeo jest legendarny! To miejsce, w którym trzeba się znaleźć po każdym dniu jazdy – zawsze dzieją się tutaj szalone rzeczy.

Szachownica na mecie

Przekroczenie lini mety w 2012 roku jako zwycięzca było zdecydowanie najlepszym momentem w moim życiu. Ciężko to opisać słowami. Przyjęcie na klatę i pokonanie wszystkiego, co Stalowy Gigant jest w stanie zaoferować jest niesamowite. Zwycięstwo w Red Bull Hare Scramble jest czymś, czego nigdy nie zapomnę i czego zdecydowanie chciałbym dokonać jeszcze raz.

 

Film: www.redbull.com

 

Źródło: www.redbull.com