Rajd Dakar 2012 odwołany etap 6 i komentarze po 7 OS-ie

Opublikowane przez TritonGroup 8 stycznia 2012

Kategorie

Newsy Motocross

Tagi

Po dniu odpoczynku zawodnicy ponownie ruszają na trasę. Etap 8 to co lubimy najbardziej – prawdziwe dakarowe odcinki specjalne, długość to 477 kilometrów. Zawodnicy są już na półmetku rywalizacji. Przeczytaj co powiedzieli polscy zawodnicy po sobotnim – siódmym – etapie Dakar Rally 2012. Poniżej publikujemy wywiady z Łukaszme Łaskawcem, Jackiem Czachorem, Markiem Dąbrowskim, Adamem Małyszem i Krzysztofem Hołowczycem, do tego materiały video i zbiór artykułów na temat Dakaru.

Łukasz Łaskawiec: W końcu odcinek jaki lubię. Początkowo mieliśmy do przejechania 150 km dojazdówki. Rano było trochę zimno. Odcinek był podzielony na dwie części – pierwsza miała 140 km. Bardzo szybki cały czas full gaz – to jest coś co lubię 🙂 Udało mi się wyprzedzić dwóch quadowców jadących przede mną (Patronelliego Alechandro i jeszcze jednego, którego nie znam) Potem było 60 km neutralizacja i dojazdówka do następnej części odcinka. Przebiegał wzdłuż oceanu. Na trasie było tankowanie a zaraz po nim 220 km praktycznie po samych wydmach i pisakach. Trochę się obawiałem tego fragmentu OSu, ale jak się okazało to zupełnie niepotrzebnie bo udało mi się przejechać bardzo czysto bez błędów nawigacyjnych. Wyprzedziłem drugiego z braci Patronelli i zacząłem prowadzić jadąc jako pierwszy quad. Wszystko bardzo fajnie szło aż do momentu gdy miałem 20km do końca OSu. W głównym zbiorniku zabrakło mi paliwa. Po 200 km wypaliłem 26 litrów. Szybko przełączyłem na tylny zbiornik i okazało się, że quad nie chciał ciągnąć z tylnego zbiornika paliwa. Zaczął przerywać i miałem trudności z podjeżdżaniem pod duże wydmy. Niestety wtedy wyprzedził mnie Alechandro Patronelli i na metę dojechałem jako drugi. Dzień wolny więc trochę odpoczniemy.

Jacek Czachor: Trasa była trudna, lubię jednak takie odcinki po piasku i one mniej mnie męczą. Pierwsza część OS-u była bardzo szybka, mocno się kurzyło. W dalszej części było sporo nawigacji. Dodatkowo było bardzo wielu kibiców jeżdżących po trasie na motocyklach i quadach. Oni założyli sporo błędnych śladów i trzeba było trzymać się mapy. Jechałem sam dobrze nawigując i osiągnąłem niezły czas. Teraz się zastanawiamy czy wymienić silnik, czy tylko cylinder z głowicą. Wymiana całego silnika wiąże się z 15-minutową karą, zastanawiamy się jednak z mechanikami, czy regeneracja wyłącznie góry silnika będzie wystarczająca.

Marek Dąbrowski: Na dziewięćdziesiątym kilometrze nie wytrzymałem nerwowo. Byłem w grupie, która jechała zdecydowanie za wolno, a chciałem walczyć o wynik. Miejsce, w którym zdecydowałem się na manewr, wyglądało bezpiecznie. Uślizgnęło mi się jednak przednie koło. W zasadzie położyłem motocykl i nic się nie powinno stać, ale tam nie było miejsca żeby stanąć, w konsekwencji spadłem ze skarpy i zwichnąłem kolano. Musiałem jechać ponad 300 kilometrów praktycznie cały czas na siedząco. Czasami wstawałem na trudniejszych partiach, ale bardzo bolało. Jutro jest dzień wolny, więc mam trochę czasu na regenerację.

Adam Małysz: – Dzisiaj to była masakra! Ogólnie może nie byłoby aż tak strasznie źle, gdyby nie wsteczny. Nie mieliśmy w ogóle wstecznego. Później nam się auto trochę zaczęło grzać. Płyn zaczął uciekać z chłodnicy. No i w takim wypadku zaczynało brakować mocy pod górę. Zatrzymaliśmy się. D… zimna! Nikt ci nie pomoże, nikt nie ściągnie w dół. Pozostaje pchanie – podkopać i pchać, podkopać i pchać po metrze. 20 kilometrów stąd było tak, że jechała przed nami ciężarówka. W pewnym momencie on zwolnił, no a my, … nie mamy wstecznego. No i stanęliśmy. Chciałem jeszcze dodać gazu, żeby go ominąć, ale wybiło nas z muldy i zostaliśmy tam. No i kaplica – znów kopanie, pchanie w dół samochodu. Dobrze, że tam było twardo, bo inaczej byśmy tam pozostali. Raz musiałem wjechać w taki qued. Rafał został, pokazywał, gdzie jechać. Myślałem, że głowa mi odpadnie, jak zaczęło mną walić. Nie było nawet czasu, żeby się zapiąć. Chciałem tylko szybko stamtąd wyjechać. Naprawdę współczuję tym, którzy zostali tam po ciemku. Myśmy jechali końcówkę, gdy robiło się ciemno. Halogeny to świeciły prawie zero, światła to już nie mówię. Przed każdym zakrętem trzeba było zwalniać wręcz do zera, żeby coś zobaczyć.

Krzysztof Hołowczyc: Niespecjalnie lubię takie odcinki. Początek był dość fajny i techniczny, ale w dalszej części pojawiły się otwarte przestrzenie. Tam już jechaliśmy, ile tylko się dało. To specyficzna próba dla psychiki, kto dłużej wytrzyma i kto nie wpadnie w dziurę na niego czekającą. W obecnej sytuacji, bardzo agresywnego natarcia Hummerów, muszę się rozpędzać w miejscach, które niezbyt lubię i czuję. Nie ma innej opcji żeby wygrać. Cieszę się jednak, że cały etap przejechaliśmy bez spuszczania powietrza z kół. To naprawdę były już pełne wydmy, mieliśmy 2,6 atmosfery z tyłu. Gdybym miał mniej, samochód szedłby jak przecinak, ale nie chcieliśmy tracić czasu. Bardzo mnie cieszy dzisiejsza czwarta pozycja. Złapaliśmy dwa kapcie, kiedy wyprzedzaliśmy quada. Jechaliśmy w jego kurzu, chcieliśmy go ominąć i uderzyliśmy w kamień. Na szczęście nic się nie stało zawieszeniu, uszkodziliśmy tylko koła. Jak się okazało, dwa. Wymieniliśmy jedno, ale drugie też zaczęło tracić powietrze. Jesteśmy na mecie, rajd jest już w połowie, a my mamy pozycję wicelidera.