Andre Villa: wszyscy jesteśmy przerażeni – wywiad

20 kwietnia po wręczeniu medali X Games w konkurencji Speed&Style w Brazylii, Andre Villa oświadczył, że oficjalnie kończy starty w zawodach FMX. Zaznaczył, że nie zamierza rezygnować z występów w pokazach ani z konkurencji Speed&Style. Nie planuje jednak kontynuowania uczestnictwa we Freestyle’u na X Games, w serii Red Bull X-Fighters i innych. Villa zakończył tym samym swoją 12-letnią karierę. Poniżej przeczytacie wywiad z Norwegiem, który tłumaczy powody swojej decyzji oraz przedstawia plany na przyszłość.

– Plotki głoszą, że naprawdę odchodzisz na FMX’ową „emeryturę”, żeby się bardziej skoncentrować na Speed&Style i czerpać więcej radości z jazdy?

– Tak to prawda, choć nie odchodzę całkowicie od FMX. Rezygnuję z dalszych startów w zawodach. Nadal mam zamiar jeździć pokazy, co daje mi możliwość wystąpienia na przykład w Nitro Circus, Nuclear Cowboyz, czy innych tego typu show.

– Czy jakiś szczególny wypadek, który zdarzył się na X Games w Brazylii sprawił, że podjąłeś właśnie taką a nie inną decyzję?

– Nie. Chciałem to już zrobić dość dawno temu. Byłem profesjonalnym zawodnikiem przez 10-12 lat. Czułem, że osiągnąłem swój szczyt we Freestyle Motocrossie i nie chciałem musieć uczyć się podwójnych Backflipów, Frontflipów, Body Variali i innych szalonych rzeczy. Przez lata moje ciało przeszło wiele. Moja ostatnia kontuzja, to 28 złamana kość w moim życiu. Złamanie kości udowej i miednicy sprawiło, że na pewne rzeczy spojrzałem z innej perspektywy. Przez sześć tygodni mogłem poruszać się jedynie na wózku inwalidzkim i nigdy więcej nie chciałbym czuć się tak jak wtedy. 
Oczywiście mogłem dać z siebie wszystko i startować jeszcze może dwa może trzy lata, albo wycofać się z zawodów, aby skoncentrować się na Speed&Style i pokazach. Co raczej oczywiste wybrałem drugą opcję. Myślę, że ta decyzja pozwoli mi na dłuższą obecność w tym sporcie. Zawsze, od samego początku, powtarzałem sobie, że ani sponsorzy, ani pieniądze nie będą kluczowym powodem dla którego będę jeździć. Najważniejszym powodem miała być dobra zabawa. A ja się już ostatnio dobrze nie bawiłem podczas zawodów Freestyle. Odnoszenie kontuzji, dochodzenie do siebie, wracanie do formy, którą się miało w momencie wypadku i zdwojony wysiłek, aby jeszcze podnieść swój poziom od tego miejsca i móc konkurować z innymi… 
Z czasem ambicje się zmieniają i wygrywanie nie jest już aż tak ważne. Kiedy zacząłem trenować do Speed&Style i ponownie się ścigać, nabrałem pozytywnego nastawienia i świetnie się bawiłem. A przecież o to w tym wszystkim chodzi. 

– Jak wielkie jest ciśnienie związane z poszerzaniem swojego repertuaru tricków o podwójne Backflipy, czy Body Variale?

– Wiem, że potrafiłbym zrobić te tricki, ale sprowadza się to do podstawowego pytania: czy chcę tak wiele ryzykować. Niestety z tymi ewolucjami wiąże się ogromne ryzyko, którego ja już nie chcę brać na siebie. Jestem w wieku, w którym zaczynam kolejny rozdział mojego życia. Będę chciał założyć rodzinę, spędzać czas z moimi dziećmi i nie chciałbym być ograniczony przez moje kontuzje z przeszłości. Nie chciałbym zostać sparaliżowany.    
Na pewnym etapie każdy z nas sądzi, że najważniejszy jest nasz sport i że liczą się tylko medale, ale ja już nie chcę ryzykować dla po prostu kolejnego medalu, czy pucharu. To już dla mnie aż tyle nie znaczy.

– Sądzę, że największym nieporozumieniem jest to, że ludzie, którzy oglądają zawody na żywo lub w telewizji nie mają pojęcia o trudności tricków. Zawodnicy sprawiają, że wszystko wygląda na łatwe, więc widzowie nie rozumieją ani presji, ani ryzyka związanego z wykonywaniem tricków.

– Masz absolutnie rację. Podczas zawodów sprawiamy, że każdy trick wygląda na łatwy. Ale nie należy zapominać, że spędzamy tysiące godzin trenując do tego 60-sekundowego przejazdu albo finałowego występu na X Games. I jesteśmy przerażeni. Powinieneś widzieć wszystkich za kulisami X Games w Brazylii tuż przed przejazdami. Nie było ani jednego zawodnika, który by rozmawiał z innym zawodnikiem, czy kimkolwiek innym. Każdy patrzył prosto przed siebie, koncentrując się na swoim przejeździe i był przerażony jak cholera!
Boimy się, ponieważ poziom do którego dotarły konkursy FMX jest bardzo ryzykowny. Ostatnimi czasy co roku średnio jeden-dwóch naszych przyjaciół ginie z tego powodu. Presja i stres wynikające z odniesienia kontuzji albo poważnych urazów, które mogą zniszczyć przyszłość poza sportem jest czymś czego publiczność nie widzi.

– Teraz, kiedy już podjąłeś decyzję i można powiedzieć, że zacząłeś nowy rozdział w swoim życiu, wygląda na to, że to wszystko tchnęło w ciebie nowe życie. Kiedy mówisz o ściganiu się w Speed&Style widać, że oczy ci błyszczą i daje ci to mnóstwo szczęścia.

– Tak. Oczywiście Speed&Style jest niebezpieczny, ale sądzę, że jest nieco bardziej przewidywalny. Nie musimy wykonywać tych wszystkich szalonych tricków, które musielibyśmy gdyby to był konkurs Freestyle. W tym sporcie i każdej jego odmianie zawsze będzie czynnik ryzyka, ale moim zdaniem jest to ryzyko nieco mniejsze. Mamy tylko jedną rampę i wiem, że jestem w stanie sobie z nią poradzić. I tak: na pewno chcę zdobywać złote medale, w końcu jestem zawodnikiem haha.   
Problem polega na tym, że nie czułem już zawodów FMX i potrzebowałem nowych wyzwań. Robiłem to już od tak długiego czasu, że potrzebowałem nowych bodźców, a jeśli mogę startować w Speed&Style i z radością jeździć na motocyklu, to jestem szczęśliwy.

– Skoro już jesteśmy przy Speed&Style. Ty i Lance Coury walczyliście niemal do samego końca. Co się stało, że się rozwaliłeś?

– Czułem, że to jest wyścig, który mogę wygrać. Moje tricki były lepsze niż Lance’a i jechałem bardzo dobrze. Na torze była sekcja rytmiczna, którą jako jedyny jechałem na dwa razy po trzy hopy. Coury przy pierwszym skoku też pokonał trzy, ale zaczął zbaczać na lewo, w momencie kiedy ja przymierzałem się do drugiej trójki. Żeby nie wylądować na nim zjechałem nieco na lewo i… wypadłem z toru.
To była dobra walka. Kiedy później obejrzałem wyścig wiedziałem, że mogę wiele rzeczy zrobić inaczej, ale na etapie na którym jestem teraz: tak! chcę wygrywać, ale dobra zabawa i czerpanie radości z chwili jest powodem dla którego to robię. I muszę przyznać w Brazylii naprawdę świetnie się bawiłem! 

– Czy istnieje różnica pomiędzy kopem adrenaliny podczas wyścigu, a pojechaniem 90-sekundowego przejazdu w konkursie FMX?

– Tak oczywiście. Ścigałem się nieprzerwanie od momentu ukończenia 4 lat, aż do 20 roku życia. Każdego tygodnia żyłem tylko i wyłącznie wyścigami, a kiedy się ścigasz to jest to kompletnie odjechane uczucie. Następnie masz tricki freestyle’owe, które także stają się w pewnym momencie rutyną i częścią życia. Jednak trudno to połączyć i przejść od ścigania się z tym zastrzykiem adrenaliny krążącym w żyłach do najazdu na rampę i wykonania tricku. Każda z tych dyscyplin bowiem wymaga zupełnie innego tętna. Na szczęście to bardziej zabawne, niż straszne wrażenie.

– Jakie to uczucie być ponownie za bramką startową, patrząc na 30-sekundowe odliczanie i czekając aż bramki opadną?

– To było świetne uczucie. Pamiętam, że się śmiałem pod nosem myśląc sobie, że trudno w to uwierzyć, że znowu się ścigam. Mój pierwszy start w ciągu ostatnich 12 lat i wszyscy ci ludzie na mnie patrzą. Cały dzień czułem się bardzo dobrze. Byłem pewny, czułem że mogę wygrać. Trudno mi nawet było wyprzedzić Mata Rebeaud, ponieważ on też jechał świetnie. No a później mamy przed sobą kamerę i musimy powtórzyć wyścig (śmieje się). Byłem już nieco zmęczony, ponieważ trwało trzy okrążenia zanim wyścig został przerwany czerwoną flagą. Sądzę jednak, że to wszystko zapracowało na moją korzyść, ponieważ Mat był bardziej zmęczony niż ja i mogłem to wykorzystać przy ponownym starcie.

tłum. i oprac. Ruda
źródło i zdjęcia: ESPN, archiwum zawodnika