Pechowy nr 2? – wywiad z Andre Villą

Znany ze swojego płynnego stylu Andre Villa był bliski zdobycia tytułu mistrzowskiego zeszłorocznej serii Red Bull X Fighters. W klasyfikacji generalnej Norweg prowadził przez pięć kolejnych rund. Przed finałem w Rzymie wydawało się, że Villa ma swój pierwszy tytuł zapewniony, jednak Dead Sailor i przegrana w pojedynku z Adamem Jonesem przekreśliły marzenia o triumfie i to Nate Adams mógł cieszyć się z wygranej drugi rok z rzędu. W tym roku będąc lepiej przygotowanym po tym jak spędził zimę w południowej Kalifornii, Andre przyjechał do Dubaju mierząc w pierwsze miejsce. Po wygranej w kwalifikacjach i awansie do finału Villa popełnił w swoim przejeździe błąd dając tym samym Dany’emu Torresowi margines, którego Hiszpan potrzebował, aby wygrać pierwsze zawody w sezonie.

– Co się stało w Dubaju? Jak sądzisz dlaczego zamiast wygrać zająłeś drugie miejsce?

– Właściwie to jestem zadowolony z wyniku i ciesze się, że tak właśnie się to wszystko potoczyło w Dubaju. Miałem około czterech minut od mojego półfinałowego przejazdu do przejazdu finałowego. Powinienem był się lepiej przygotować i sprawdzić wcześniej informację ile czasu będę miał pomiędzy jednym startem, a drugim. Miałem trochę za mało czasu, aby zapamiętać swoje tricki. Co tak naprawdę stało się na torze to to, że zamiast pojechać w lewo pojechałem w prawo haha. Tak więc musiałem improwizować i wtedy zepsułem swój przejazd. Jeśli pamiętacie nie zrobiłem Nine o’Clock One Hand na transferze, a potem zepsułem Seat Grab Flipa i musiałem zaimprowizować z Side Saddle Landing. Także generalnie cieszę się, że zająłem drugie miejsce, ponieważ miałem błędy. Szczęśliwie wiem, gdzie te błędy są i wiem jak sobie z nimi poradzić. Byłaby zupełnie inna sytuacja, gdybym pojechał na maksimum swoich możliwości i zajął drugą pozycję. Planuję się poprawić.   

– W tym sezonie każda z trzech ostatnich rund ma inny limit czasowy. Jak to wpłynęło na twoją strategię?

– Tak, ta 75 sekundowa runda jest bardzo, bardzo krótka i będzie ona wyzwaniem dla zawodników wykonujących tak potężne tricki jak 360, albo coś innego naprawdę wyjątkowego. To nie jest akurat moja najmocniejsza strona, więc wiem, że muszę w ciągu tych 75 sekund dać z siebie wszystko. Tak było w pojedynku z Bilko, który jechał świetnie. Podniosłem intensywność swoich przejazdów i półfinał był moim najlepszym przejazdem wieczoru. Nie jestem co prawda nadal pewien, czy będę w stanie nauczyć się na pamięć dwóch przejazdów na raz, ale wiem, że muszę mieć listy tricków gotowe wcześniej i jak najszybciej po półfinale zacząć się uczyć kolejnego przejazdu. 

– Ubiegłą serię zakończyłeś o krok od zwycięstwa. Byłeś wtedy chyba największym przegranym. Jak bardzo frustrujące było więc zajęcie drugiego miejsca w Dubaju?

– Nie było frustrujące w ogóle. Byłem bardzo zadowolony, ponieważ poziom zawodów był bardzo wysoki. Powiedziałbym, że każdy z ośmiu najlepszych zawodników mógł wygrać te zawody. Sprawę rozstrzygnęły pomyłki i błędy. Jestem dumny z tego co zrobiłem w Dubaju, ponieważ ostatnio spędziłem sporo czasu w Ameryce i jeździłem tam sporo motocrossu i freestyle’u, ale tak naprawdę nie czułem się w 100% gotowy na Dubaj. Było kilka rzeczy, które chciałem wyprostować zanim tam pojechałem, ale wystartowałem i starałem się pojechać na tyle na ile wtedy mogłem najlepiej. Treningi motocrossowe odpłaciły mi właśnie w Dubaju, ponieważ podłoże toru było piaszczyste, a przez to bardzo luźne. Tak szczerze, to prawie się cieszę że nie wygrałem, ponieważ teraz wszystkie oczy są zwrócone na Dany’ego! 

– Znasz dobrze Dany’ego, sądzisz że zasłużył na tą wygraną?

– Tak oczywiście. Dany pojechał świetnie, zdecydowanie zasłużył na ta wygraną. Przyjechał z nowymi trickami, jechał bardzo konsekwentnie i nie popełnił błędów. On jest cholernie dobrym zawodnikiem. Dorastałem z tym dzieciakiem i znam go odkąd miał 14-15 lat i ledwo sięgał do podnóżków w 250-tce. Wiedziałem, że będzie kiedyś bardzo dobry. Pokonał mnie w Dubaju i prawdopodobnie pokona mnie ponownie, ale mam nadzieję, że ja jego również pokonam.

– Sądzisz, że jest wystarczająco dobry, aby wygrać tytuł całej serii X Fighters?

– Na pewno jest jednym z pretendentów. W zeszłym roku na początku sezonu zmagał się z kontuzjami, nie startował w Egipcie, ale w dalszej części sezonu jeździł coraz lepiej, aż w Rzymie wygrał. Dlatego dla mnie Dany jest zawsze jednym z kandydatów na mistrza.

– Jak myślisz, czy twój plan spędzenia zimy w Kalifornii był mądrym ruchem dla ciebie i poziomu twojej jazdy?

– Tak uważam, że to był rozsądny ruch dla mnie. Po pierwsze miałem możliwość jeździć naprawdę sporo motocrossu, a potem udać się na wzgórza i pojeździć także trochę freestyle’u. Ale tak naprawdę chodziło przede wszystkim o dobrą zabawę i cieszenie się z czasu spędzonego na motocyklu. Teraz kiedy sezon się zaczął wiem, że będzie dla mnie intensywny aż do końca grudnia. Freestyle pochodzi z Kalifornii, a Stany Zjednoczone jako takie prowadzą w jeździe na motocyklach crossowych. To właśnie dlatego mają tam największe tory i w tej branży są obecne wielkie pieniądze. Świetnie się bawiłem spędzając czas z Nate’m, Maddo, Twitch’em, czy Faisst’em, ale mój pobyt tam pozwolił mi także utrzymać właściwą koncentrację.  

– Planujesz jeszcze w tym roku wrócić do Kalifornii, czy zostaniesz w Hiszpanii?

– Na pewno w Hiszpanii. Radość i pozytywna energia ze Stanów pozwoliła mi przejść przez pierwsze zawody, ale po zawodach lubię wracać do domu. Buduję basen w ogrodzie i mam tutaj swój własny tor do FMX, więc mogę na świeżo zacząć treningi i jeździć z moimi przyjaciółmi tu na miejscu. Lubię zmieniać otoczenie. Jeśli przebywam więcej niż trzy miesiące w jednym miejscu zaczynam się nudzić.

– Czy jest coś, co włączyłeś do swoich treningów bez motocykla, co wyróżnia cię od innych zawodników?

– Nie znam programów treningowych wszystkich zawodników, ale powiedziałbym że jestem jednym z bardziej poważnych facetów jeśli chodzi o kondycję fizyczną i jedzenie. Prawdopodobnie nie byłbym taki, gdyby nie mój osobisty trener i mentor Errol Francis, który jest byłym mistrzem świata w kickboxingu. Pracuję z nim dwa lub trzy dni w tygodniu, sporo rozmawiamy. On był mistrzem i był na samym szczycie, więc dobrze wie jak to jest być najlepszym i jakie niemiłe rzeczy również się z tym wiążą. Dużo mi doradza. Jeśli mam gorsze dni podbudowuje mnie, a jeśli zbyt entuzjastycznie do czegoś podchodzę lub za bardzo naciskam, to on mnie hamuje. To bardzo dobry facet i cieszę się, że mam go przy boku.

– To jak sądzisz gdzie wygrasz po raz pierwszy w tym roku?

– Cóż w chwili obecnej koncentruję się na Brazylii. Byłem tam dwukrotnie i widownia jest naprawdę świetna. Sporo czerpię od tak entuzjastycznej publiczności. Wiesz to kraj, w którym tak naprawdę klasa średnia nie istnieje. Kiedy jestem w takich krajach, chcę zawsze zobaczyć coś więcej niż tylko tą bogatą stronę tamtejszego życia. Zobaczenie getta i biednych ludzi pobudza mnie do refleksji. Myślę, że najbardziej mnie to zszokowało w 2008 roku, kiedy poleciałem do Brazylii po raz pierwszy. W tej chwili więc skupiam się na Brazylii i bardzo chciałbym tam wygrać. Choćby dlatego, że rozumiem, jak bardzo ci ludzie doceniają to co robimy. Spróbujmy więc najpierw wygrać w Brazylii!

tłum. i oprac. Ruda
źródło i zdjęcie: www.espn.go.com