Rajd Dakar 2012 etap 6 i komentarze po 5 OS-ie

Opublikowane przez TritonGroup 6 stycznia 2012

Kategorie

Newsy Motocross

Tagi

Miało być ciężkie ściganie. Niestety dzisiejszy etap z Fiambala co Copiapo został odwołany z powodu warunków atmosferycznych. OS odwołany z powodu śnieżycy panującej w Andach i obfitych opadów deszczu, które zniszczyły wiele dróg. Cała karawana rajdowa przejedzie razem granice zlokalizowana w Passo San Francisco na wysokości 4700 metrów. Ścigania nie będzie! Poniżej publikujemy komentarze polskich zawodników po 5 etapie i jak zwykle zbiór dakarowych relacji.

Jacek Czachor: Jechaliśmy po piachu z camel grassem. Czasem trasa wiodła przez rzeczki, czasem przez ich wyschnięte, bardzo zdradliwe koryta. Cały czas ciągnęliśmy na drugim biegu. Na prowadzenie wysuwał się ten, kto dysponował dużą siłą, udawało mu się rozpędzić motocykl i wrzucić kolejny bieg. Na 142 kilometrze, kiedy jechaliśmy w jednym z wyschniętych koryt z olbrzymimi kamieniami, ścięło mi przednie koło i upadłem. Obiłem sobie trochę lewą rękę, ale to nie było najgorsze. Pokrzywiłem mocno kierownicę i połamałem owiewki. Ciężko było kończyć special z tą krzywizną. Stąd moja strata czasowa. Ogólnie oceniam jednak ten przejazd bardzo dobrze i jestem zadowolony z tempa. Mam nadzieję, że uporam się bólem do jutra, najprawdopodobniej będę musiał wziąć jednak środki przeciwbólowe.

Marek Dąbrowski: Źle wyregulowałem zawieszenie. Gdy wyjeżdżałem z bardzo wąskiego wąwozu, gdzie trasa była bardzo rozjeżdżona, zgasł mi motocykl. To jest dość częste ze względu na wysokość, na której się znajdujemy. Rozrzedzone powietrze nie jest dobre dla wydolności silnika. Motocykl później nie osiągał swojej mocy, ciężko się jechało i trasa nie należała do najłatwiejszych. Jestem jednak na mecie, po odcinku, który zawsze był bardzo specyficzny i eliminował ze stawki sporą liczbę zawodników.

Adam Małysz: – Troszkę dzisiaj było ciekawie, powiem szczerze. Ogólnie jazda była fajna, odcinek też był całkiem, całkiem. Fesz-fesz najgorszy. Z wydmami poradziliśmy sobie dosyć fajnie, tylko że w jednym takim leju, już za pierwszymi wydmami, było za szybko. W tym miejscu inny samochód zakopał się w dole. Ja poszedłem na lewo, chciałem wyskoczyć z leja, ale odbiło koła i „kopyrtło” nas – najpierw na bok, potem trochę na dach i tak tam zostaliśmy. Przyszli jacyś miejscowi. Najpierw próbowaliśmy postawić samochód ręcznie, ale się nie dało. Dojechała Toyota od miejscowych. Zapięli nas, postawili na koła. Staliśmy jeszcze pod kątem. Kierowca Toyoty zjechał z powrotem do rowu, podpiął nas jeszcze raz. Ja wsiadłem. Zjechaliśmy tak, żeby samochód stał na płasko. Spróbowaliśmy odpalić – samochód palił. W międzyczasie dojechał jeszcze Albert z Michałem, no i pomogli nam postawić samochód. Cały czas jechali za nami, asekurowali, czy się coś nie dzieje. Potem fajnie już się jechało. Albert stanął, żeby dopompować, bo miał mało ciśnienia w kołach. Myśmy pojechali…

Rafał Marton: To nie jego wina. Jeśli ktoś jest odpowiedzialny, to bardziej ja niż on. Myślę, że kiedy jechaliśmy w kurzu za dwoma innymi autami powinienem wyhamować Adama. Powiedzieć, aby poczekał na lepszą widoczność. Sam wypadek to był moment. Polecieliśmy na bok i zostaliśmy. Później jechaliśmy czysto, płynnie przez wysokie wydmy, Świadczy to o tym, że wykonaliśmy dobrą pracę przed rajdem.

Albert Gryszczuk: Etap był zapowiadany przez znających go zawodników jako bardzo trudny i to się potwierdziło. Tylko że oczywiście nie to, co mówili czyli wielka góra Fiambala. Ta wydma dla naszych samochodów była łatwa. Ale później okazało się, że jest bardzo ciężko. I oczywiście na końcówkę, taką wisienkę do tortu, ostatnie 6 km organizatorzy przygotowali nam jazdę przez fesz fesz, drobniutki piasek. My byliśmy w tym momencie już za trzema ciężarówkami, które zrobiły nam taką zadymę, że stwierdziliśmy, że nie jedziemy, czekamy aż się to wszystko uspokoi, bo w coś uderzymy i będzie dym. Jestem tak zmęczony i zdyszany, jakbym przejechał po tych wydmach nie 177, a 1000 km. Kiedy zbliżał się piasek, spuszczaliśmy powietrze w oponach do 0,3 atmosfery i przejeżdżaliśmy delikatnie by nie zmęczyć silnika. Gdy zaczynały się kamienie, pompowaliśmy koła na 2 atmosfery. I tak w kółko. Teren się zmieniał 8 razy więc trochę się napracowaliśmy. Ale najważniejsza jest meta no i trzymanie się blisko Adama. Dzisiaj mieliśmy przykład, że ta pomoc jest bardzo ważna.

Krzysztof Hołowczyc: – Dwa dni temu prowadziłem w rajdzie, dzisiaj udało mi się wygrać na odcinku specjalnym. Po dniu lekkiego kryzysu najwyraźniej odżyliśmy. Trochę inaczej skonfigurowaliśmy zawieszenie i od razu było to odczuwalne w stylu jazdy. Czerpaliśmy dzisiaj ogromną satysfakcję z rywalizacji. Zwycięstwo OS-owe jest bardzo przyjemne, przede wszystkim dało ono nam awans w klasyfikacji generalnej na drugą pozycję i zbliżyliśmy się do Stephane’a Peterhansela. Dało to nam poczucie, że jesteśmy ponownie w grze. Na odcinku specjalnym oczywiście nie obyło się bez drobnych przygód. Raz lądowaliśmy na kamieniu za wydmą. Właśnie wówczas, gdy Stephane zakładał ślad. Jutro to my otwieramy trasę, będziemy musieli sporo czyścić, ale jadę z Jean-Markiem, jednym z najlepszych pilotów na świecie, więc z przyjemnością podejmiemy się tego wyzwania.