William van den Putte: „dzięki Bogu nadal tu jestem!”

Możliwe, że wielu z was nie wie, że w styczniu, kiedy Caleb Moore walczył o życie po wypadku na X Games, o życie walczył też inny zawodnik. Po niedokręconym Backflipie przez 20 dni w śpiączce przebywał William van den Putte. Początkowo nie było wiadomo, jak poważne są obrażenia tego belgijskiego ridera, a wieści docierające z Hiszpanii były nad wyraz skąpe. Szczęśliwie Will przetrwał najgorsze, a dziś opisuje tamten czas.

„Witajcie!

Kiedy patrzę wstecz na wszystkie śmiertelne w skutkach wypadki związane z zawodnikami FMX, które zdarzyły się w ostatnich miesiącach, jestem bardzo szczęśliwy, że nadal tu jestem. Trzeba sobie zdać sprawę, że nawet jeśli jest się perfekcyjnie wytrenowanym zarówno pod względem psychicznym, jak i kondycyjnym FMX aktualnie jest jednym z najtrudniejszych i najbardziej innowacyjnych sportów na świecie. Zawodnicy nieustannie podnoszą poprzeczkę, przez co zawody sukcesywnie stają się coraz trudniejsze. Aby być w stanie rywalizować trzeba poprzeczkę dla siebie ustawić o wiele wyżej. Nieustannie próbować nowych rzeczy i wdrażać w swój repertuar. Dlatego też każdą zimę spędzam w Hiszpanii, aby przygotować się do nowego sezonu. Razem z Martins Aleksandrovisc’em, który także należy do Sickrider Society, wynajmujemy dom w Lloret de Mar. Jest to miejsce, gdzie mamy wszystko to, czego nam potrzeba: trzy tory do FMX w promieniu 40 kilometrów, plażę, słońce i morze. Idealne otoczenie dla zawodnika, aby przygotować się na nowy sezon.

W tygodniach poprzedzających wypadek treningi przebiegały gładko, a nowe tricki wychodziły mi coraz lepiej. Wtedy nawet przeszło mi przez myśl, aby ponownie wrócić do trenowania Double Backflipa. Rampa, której potrzebowałem do treningów, znajdowała się w Barcelonie u mojego hiszpańskiego znajomego Raula Lerena, u którego trenuje wielu zawodników. W jego parku znajduje się też idealny basen z gąbkami. Podwójny Backflip był więc planem na niedaleką przyszłość.

Aż do tego feralnego dnia, 23 stycznia, wszystkie moje tricki (regularne i z flipem) szły gładko zarówno do basenu z gąbkami, jak i na dirt. Wtedy też trenowaliśmy z Martins’em w parku u Dylana Trulla. To był perfekcyjny dzień i wszystko szło dobrze do momentu, kiedy coś nie zagrało i nie dokręciłem Backflipa. Wylądowałem na głowie, więc rodzina Dylana od razu wezwała karetkę. Przewieziono mnie na oddział intensywnej terapii szpitala w Barcelonie. Lekarze stwierdzili, że doznałem uszkodzenia mózgu, a ciśnienie wewnątrzczaszkowe dramatycznie wzrosło. Byłem operowany i lekarze podjęli decyzję o wprowadzeniu mnie w śpiączkę farmakologiczną. Po około 20 dniach, kiedy mnie wybudzono, mój stan był stabilny.

Kilka dni później nadszedł czas na powrót do domu karetką na lotnisko, a później samolotem. W Belgii od razu zabrano mnie na dalsze badania i tomografię komputerową. Po wielu badaniach i testach wszystko wyglądało dość dobrze i nie stwierdzono trwałego uszkodzenia. Mogłem zacząć wracać do siebie.

Z powodu uszkodzenia mózgu moja rehabilitacja musi trwać sześć miesięcy, aby mógł on wrócić do dobrej formy. W tej chwili, trzy miesiące po wypadku, mogę powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Nadal muszę jednak sporo wypoczywać i mam zakaz jeżdżenia na motocyklu. Póki co 😉 Mam nadzieję, że będę mógł znowu zacząć jeździć w okolicy lipca/sierpnia. Głównie dlatego, że w moim kalendarzu pojawiło się sporo nowych eventów.

A co robię teraz, żeby zabić czas? Przede wszystkim spędzam go na rehabilitacji, siłowni oraz pracując nad przyszłymi show. Oczywiście mam też okazję spędzić więcej czasu z moimi przyjaciółmi i chłopakami z teamu. Jestem tak przyzwyczajony do jazdy na motocyklu, że muszę przyznać, że bycie kontuzjowanym jest zdecydowanie do bani! Już nie mogę się doczekać, żeby wrócić na motocykl miejmy nadzieję, że w sam raz na Crusty Demons w Meksyku!!

Trzymajcie się,

William van den Putte”

tłum. i oprac. Ruda
zdjęcie: archiwum zawodnika