Rajd Dakar, Marek Dąbrowski: 13. nigdy nie była dla nas pechowa

Z Jackiem Czachorem, Markiem Dąbrowskim i Kubą Przygońskim ekipa redbulla rozmawiała na dzień przed ich wylotem na najtrudniejszy rajd świata. Jeśli jesteście ciekawi jakie nastroje panowały w ekipie koniecznie przeczytajcie poniższy wywiad!

Red Bull: Jak przygotowania do wylotu do Ameryki Południowej?
Marek Dąbrowski: Bieganina. Ostatnie załatwianie spraw. Tak naprawdę dopiero dzisiaj zacznę się właściwie pakować.

RB: A jak nastroje w Teamie?
Kuba Przygoński: Samopoczucie jest bardzo dobre. Będziemy w Peru już na 7 dni przed startem Rajdu Dakar. Więc będzie czas żeby przestawić się na inną strefę, zrelaksować i przygotować do startu. Nowy Rok też będziemy obchodzić w Peru, jednak mimo wyjątkowej scenerii, na pewno będę już wtedy skupiony na temacie zawodów.

RB: Na początku grudnia byliście w Maroku. W jaki sposób ten trening może pomóc Wam w Dakarze?
Kuba Przygoński: To były ostatnie testy na pustyni. Trenowaliśmy na takich wydmach, na jakich będziemy jechać na początku trasy na Dakarze. A bardzo ważne jest to, żeby na pierwszych odcinkach jechać bardzo szybko i być pewnym terenu. No i oprócz tego, trening w Maroku to przede wszystkim kontakt z pustynią i to daje nam najwięcej.

Marek Dąbrowski: W zasadzie było to już tylko takie rozjeżdżenie przed samym rajdem, nie chcieliśmy mieć zbyt dużej przerwy. W końcu na Dakarze nie będziemy schodzić z motorów przez dwa tygodnie!

RB: Natknęliście się tam na swoich konkurentów?
Jacek Czachor: Nie spotkaliśmy żadnego zawodnika. Na przykład Helder Rodrigues, którego wcześniej spotykaliśmy w Maroku, był wtedy w Stanach. Marc Coma jest kontuzjowany, więc nie mógł trenować, w ogóle nie startuje w Dakarze. Oprócz nas w Maroku jeździli tylko amatorzy.

RB: Co w Dakarze zaskakuje najbardziej?
Marek Dąbrowski: Wiadomo, że rajd jest co roku troszkę inny, w tym roku trasa prowadzi w przeciwną stronę, to znaczy zaczynamy w Peru. Dlatego od samego początku możemy spodziewać się bardzo trudnej trasy ze względu na teren. Po dziesięciu czy, tak jak Jacek, po dwunastu Dakarach można powiedzieć, że przeżyliśmy wiele, ale jeszcze nie wszystko. Ten rajd zawsze nas zaskakuje. W zeszłym roku na przykład jechaliśmy w temperaturze poniżej zera, przejazd przez góry graniczył cudem. Musieliśmy czekać aż śnieg przestanie padać, a chwilę potem wjeżdżaliśmy w doliny, gdzie było +50 stopni. Dakar jest pełen niespodzianek.

RB: Jacek powiedział, że jeśli będzie taka potrzeba, to odda Kubie swoje części, żeby tylko ten mógł powalczyć o zwycięstwo. Ale chyba nie chodziło o oddawanie części ze swojego motocykla?
Jacek Czachor: Tak. Chodzi też o części własnego motocykla. Jeśli Kuba będzie miał problemy na przykład z kołem, to mu je po prostu oddam.

RB: Czy w terenie jazda na jednym kole jest w ogóle możliwa?
Jacek Czachor: To trzeba wyćwiczyć. Kiedyś na jednym kole potrafiłem jechać bardzo długo. Wpływ na to ma też teren. Jeżeli jest płaski, to jest łatwiej, a jak są dziury to trzeba uważać żeby nie przelecieć przez tył. Mi się na szczęście to jeszcze nie zdarzyło.

RB: Na dwanaście startów w Dakarze wszystkie ukończyłeś i nigdy nie wypadłeś poza pierwszą dwudziestkę. Pewnie gdybyś oddał jedno koło, to też byś dojechał. Jaka jest recepta na ukończenie Dakaru?
Jacek Czachor: Trzeba być dobrze przygotowanym i podejmować właściwe decyzje w trakcie rajdu – tego nie da się wcześniej przewidzieć. Mogę jedynie zaplanować to co mam wziąć, jak przygotować motocykl, czy pracę mechaników, którzy jadą ze mną kolejny raz. Raz brałem udział w rajdzie, z którego musiałem się wycofać w trakcie, ze względu na awarię sprzętu, to podawali nawet w mediach, ale po paru godzinach jakoś udało mi się naprawić motocykl i wrócić na trasę. Innym razem kończyłem ze złamaną ręką – to też musiała być spontaniczna decyzja, czy dam radę jechać dalej czy nie. Kalkulacja, ile kilometrów jest jeszcze do przejechania. Wszystko okazuje się na miejscu. Lepiej nic nie zakładać przed.

RB: Kuba, nie tylko w Polsce jesteś uważany za jednego z faworytów Dakaru. Kto będzie dla Ciebie największym zagrożeniem?

Kuba Przygoński: W tym roku bardzo szybko jeździ Helder Rodrigues. Przeszedł do innej marki, teraz jeździ Hondą. Jest bardzo mocnym zawodnikiem, ale też moim bliskim kolegą, więc jak już dojdzie do tego, że będę się z nim ścigał, to będzie to mimo wszystko przyjemna rywalizacja. Wymieniając dalej, na pewno Cyril Despres jest w bardzo dobrej formie. Jemu udało się już wygrać Dakar, więc to zawodnik, z bardzo dużym doświadczeniem. Trzeba wytrzymać te pierwsze kilka dni, w których bardzo dużą rolę odgrywa presja innych zawodników jadących obok, wtedy jest najwięcej ścigania. Później jedzie się po prostu systematycznie, równo i do mety.

RB: Marc Coma nie wystartuje. Jeden rywal mniej?
Kuba Przygoński: Marc Coma też jest moim dobrym kolegą, wiec po prostu mu współczuję i przykro mi, że nie będzie jechał na Dakar. Spotkało go najgorsze, co mogło przytrafić się sportowcowi. Przejechał cały sezon, a na ostatnich zawodach uległ kontuzji. Na pewno jest zawiedziony, więc trzymam kciuki, żeby jak najszybciej wyzdrowiał i pojechał w Dakarze już w przyszłym roku.

RB: To 13. start Orlen Teamu jako zespołu w Rajdzie Dakar. Czy 13. będzie Waszą szczęśliwą liczbą?
Trójka zawsze była dobra. 13 nigdy nie była nieszczęśliwa, więc mam nadzieję, że i tym razem będzie dobrze.

RB: Zakładając jednak, że nie wszystko pójdzie po Waszej myśli, co się robi, gdy ktoś zgubi się na pustyni?
Kuba Przygoński: Kiedy zaczynam się gubić na pustyni, to pierwsze czym się martwię, to to, że tracę czas. Moim celem jest jak najszybsze odnalezienie się w terenie i znalezienie właściwej trasy. To jest bardzo stresujące. A to, że gdzieś się kompletnie pogubiłem i że nikt mnie nie uratuje, tego nie boję się wcale, bo wiem, że zawsze jest jakieś wyjście z takiej sytuacji. Mogę po prostu wrócić po swoich śladach. Są też momenty, kiedy tak bardzo zabrnąłem w pustynię, że nie mam pojęcia gdzie jestem. Wtedy gaszę silnik i słucham, czy gdzieś nie jadą motocykle, albo czy nie leci helikopter – wtedy można się zasugerować albo dźwiękiem silnika albo śmigła. Jakoś trzeba sobie radzić. Na Dakarze każdy zawodnik się gubi, ale ten, który jest lepszym nawigatorem odnajduje się szybciej i traci na tym mniej czasu.